Miłość w dobie automatyzacji

Dwa samodzielnie działające roboty w osobliwym konflikcie między sobą i swoim otoczeniem. Vincent i Emily dowodzą samotności związku, a jednocześnie społecznego zaangażowania partnerów i ich reakcji na bodźce z zewnątrz. Analogicznie do związków międzyludzkich, każde z nich istnieje też samo dla siebie i musi wyznaczyć granicę prywatności dla innych, której nie można przekroczyć.

Tak, jak ludzie są w stanie przekazywać swoje myśli i uczucia werbalnie i poprzez swoje działania, tak komunikacja między robotami zależna jest od wydawanych przez nie dźwięków – które słyszymy dzięki głośnikom – i ruchów, kontrolowanych przez ich silniki. Technoidy wychwytują ruchy i dźwięki przy pomocy specjalnych czujników i reagują na nie własnymi środkami wyrazu.

Nieprzewidywalne reakcje i wzajemne oddziaływanie między Vincentem i Emily, spowodowane ich napiętą relacją, wyzwala w obserwatorze indywidualne projekcje. Intuicyjnie zaczyna szukać on podobieństw do konkretnych wzorców ludzkich zachowań. Ruch robotów jest możliwy dzięki systemowi ciągnącemu, składającemu się z trzech silników, których obrót przekształcany jest w ruch liniowy za pomocą kół zębatych i zębatek. Dzięki sprężystości metalowych ramion, ruchy robotów są jednocześnie płynne i nieprzewidywalne, co powoduje dodatkowy rozmach, lekkość i łatwość ich interakcji.